ŞİİRDEN BESTEYE HAYAT GÜZEL BAŞLASIN

SÖಝೆಡ್

2009-08-11T14:37:00.000-07:00

Kendime söz verdim biliyorsun ya
Artık özlemeyeceğim gözlerini
Ürkek, korkak ve karanlık
Söz verdim dün geceye
Ki şu yüreği sökmek için

Söz verdim
Söz verdim sessizliğe
Söz verdim susmak için

Esen rüzgâra
Hatta ağyara
Uçan kargaya
Ki unutmak için.

Kendime söz verdim biliyorsun ya
Artık görmeyeceğim yüzünü
Sahte yalan ve öteki
Söz verdim dün heceye
Ki sesimi duyurmamak için

Söz verdim
Söz verdim diyarlara
Söz verdim gelmemek için
Söz verdim
Söğüt dalına
Zeytin ağacına
Ve üzüm bağına
Ki sözümden dönmemek için

Söz verdim
Söz verdim baharlara
Söz verdim görmemek için

Kendime söz verdim biliyorsun ya
Artık duymayacağım sesini
Kızgın hırçın ve öteki
Söz verdim dün yüceye
Ki hayal bile etmemek için

Söz verdim
Söz verdim yaza kışa
Saza
Toprağa taşa
Ve gözümden akan yaşa
Ki sevmemek için
Sevmemek için.

YORGUNUM

2009-07-29T13:23:00.001-07:00

Düşlerim beynimde klonlandı
Duygularım düş dehlizlerinde dondu
Elimde bir kadeh kırmızı şarap
Ve dumanı tüten sigaram
Ki yalnızlığım bile haram.

Havalar soğuk,
Havalar puslu
Ciğerim duman
Üşüdüm ısıt tenimi şarap
Yasak ta olsan.

Yüreğim atmasan
Yorgunum insaf uyusan.

2009-07-16T12:54:00.000-07:00

Bu ateş gönlüme düştü düşeli
Yüreğim yanıyor yok bir çaresi
Gün olur geceler kandırır amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur saçımı okşasa gelse
Ne olur ah yine yüzüme gülse
Dizine uzansam şarkı söylese
Kirpikte biriken yaşları silse!

Bu ateş bilirim ulaşılmayan
Çok uzak kıyılarda bir dalga sesi
Rüyalar geceye karışır amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur ah güneş yeniden doğsa
Toprağı ısıtsa annemi bulsa
Gün olur nefesi benimle amma
Kirpikte biriken yaşlar olmasa!

Baharda içimi hüzün sarıyor
Mart ayı, dört mevsim içim dağlıyor
Ara sıra yüzüm gülüyor amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur bu ateş içimde sönse
İnleyen ruhumda acılar dinse
Bir gece ansızın ah geliverse
Kirpikte biriken yaşları silse!

Güneş ısıtmıyor sönmüş ateşi
Gözümden gitmiyor donmuş neşesi
Gözlerim uykuya sarılır amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur zamanlar geri çekilse
O vakit evine ah geri dönse
Uzansam dizinde artık gitmese
Kirpikte biriken yaşları silse!

İçimde boşluğu bir gün dolmuyor
Gözümden yüzü de bir an gitmiyor
Acılar zamanla küllendi amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur geceler hep sabah olsa
Özlemler yakmasa iç acıtmasa
Ne olur sabrımın bir sonu olsa
Kirpikte biriken yaşlar olmasa!

Güzel yüzü ile görünüverse
İpek saçlarını yüzüme serse
Kokusu burnumdan gitmiyor amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur kutlasa doğum günümü
Doğduğum ay gitti tattım ölümü
Acılar içime gömüldü amma
Kirpikte biriken, yaş yıldönümü.

Bak yine nergisler kokusun saldı
Severdin bilirim hatıra kaldı
Anılar derdimi uyuttu amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur annecim bir sarıverse
Sarılıp uyusak, ninni söylese
Ne olur bir kere ak kızım dese
Kirpikte biriken yaşları silse!

Sunam şarkısını güzel söylerdi
Ut’la çalar nağmelerde gezerdi
Parmak izlerini sakladım amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur şarkının sesini duysa
Babam uyanmadı annem uyansa
Ne olur halimi bir kez yoklasa
Kirpikte saklanan yaşları sorsa!

Kimseler bilmiyor bak kıymetimi
Kucakta eylese tutsa elimi
Gayrı dillerimi susturdum amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur kalbime elini deyse
Başını yaslayıp sesi dinlese
Ne olur derdini bir söyle dese
Kirpikte biriken yaşları silse!

Aylar geçti yıllar geçti gideli
Çok ağladım getirmiyor gideni
Ruhumda sesini sakladım amma
Her sabah kirpikte bir çiy tanesi?

Ne olur feryadım bir duyuverse
Far ah’ım üzülme sen deyiverse
Ne olur kapımı bir çalıverse
Kirpikte biriken yaşları silse!
Kirpikte biriken yaşları silse!

ŞİİRDEN BESTEYE HAYAT GÜZEL BAŞLASIN: BİR SONBAHAR AKŞAMI

2009-06-26T01:44:00.001-07:00

ŞİİRDEN BESTEYE HAYAT GÜZEL BAŞLASIN: BİR SONBAHAR AKŞAMI

2009-06-26T01:44:00.000-07:00

ŞİİRDEN BESTEYE HAYAT GÜZEL BAŞLASIN: BİR SONBAHAR AKŞAMI

BİR SONBAHAR AKŞAMI

2009-06-18T08:15:00.000-07:00

Ben seni bir sonbahar akşamı görmüştüm
Sen beni fark edince göz süzüp gülmüştün
Ben senin resmini gözlerime işleyip
İşte o gün, bugün hayalimle örmüştüm.

Yine geldi sonbahar, akşamlar ufukta
Bak güneş semada yıldızlarla uykuda
Akşam suskun ve ay ölgün, akşam hüzünlü
Birkaç yıldız suda saklanmışlar kuytuda
Ömür geldi geçti ayla aynı tutkuda.

ÜÇ AYRI KADIN

2009-06-12T15:22:00.000-07:00

Üç ayrı bakış, üç ayrı yaş, üç ayrı yaşam ve üç ayrı kadın. Üç ayrı yoldan çıkarak aynı kahvede buluşurlar. Üç ayrı kişi, üç ayrı dudak aynı anda, dumanı tüten üç ayrı fincandan, köpüğü taşan kahvelerini, zevkle yudumlarlar.
Üç ayrı bakış aynı yerde otururlarken, aynı yerde, aynı anda, ayrı teller-den telefonları çalınca, her biri ayrı, ayrı, ayrı hatlardan üç ayrı erkekle konuş-maya başlarlar.
Ayrı yaşlardan en genç olan, O. şehrinden arayan eşine, hayatının her anında ayaküstü yazdığı senaryolara benzer (kim bilir gerçektir hepsi belki) siyah yalanlarından birini (pembedir belki de kim bilebilir ki) telefonun tellerine üfleyiverir. Eşinin tanıdığı ve güvendiği, aynı yerde o sıcacık köpüğü taşan kahveyi, ayrı dudaklardan aynı anda yudumladığı iki kadından yaşı kırk altı olanın evinde olduklarını söyleyiverir gönül rahatlığıyla.
Yaşı kırk altı olanın da eşidir arayan. “Yaşı genç olan ve yaşı kırk dört olan arkadaşlarıyla birlikte kahvede olduklarını, isterse aralarına katılabileceğini” söyler beyazı seven kadın. Beyazı sever, beyaz giyer hayatı boyunca. Siyahla sözleşme yapanların aksine. Her ne kadar siyah giysiler içinde ruhları da bedenleriyle siyaha boyananların gölgesi yansısa da zaman, zaman. O eşsiz beyazın üzerine tek damla siyah bulaştıramamışlardır asla. Nasıl ki siyah üzerinde ki tek damla beyaz kaybolursa, beyazın üzerinde ki tek damla siyahın leke olacağının, beyazın ihtişamını bozacağının farkındadır. Sonuç itibariyle doğru bildiği yolda korkusuzca değerlerinden ödün vermeksizin savaşır siyahla.
Yaşı kırk dört olan öteki, ölen eşinden çok sıkıntı çekmiş, çok zulüm gör-müş. Sanırım o sebeple hayatının geri kalanını yeme, içme, eğlence üzerine kurmuş, kendinden başkasını düşünmez olmuş. Kendini hep öte tutmuş herkesten oysa arkadaşım dediklerini kullanmaya hazır, menfaati için onurunu satışa çıkarırmış, onurunun sadece kendini kullandırırsa kaybolacağını sandığı için de onurunun kalmadığının farkında bile değilmiş. Ötekini arayan bir arkadaşıymış. Arkadaşının karısı ve kızıyla sorunları varmış. Canı sıkkınmış. Öteki, “kahvedeyim” gel istersen açılırsın demiş.
Üç ayrı yoldaki, üç ayrı yaştaki ve üç ayrı bakıştaki üç kadın aynı anda kapatmış telefonu. Yaşı kırk altı olan beyazı seven kadın, yaşı genç olanın eşi-ne söylediği yalandan, kendisini de arada bıraktığı için rahatsız olmuş. Genç olan ne yapabilirim kıskançlık çıkarıyor. Başımın etini yiyor, tartışmamak için sende olduğumu söyledim. Hem nasılsa beraberiz ya demiş. Beyazı seven kadın çok rahatsız olmuş. Genç olanın yaşına vermiş yaptıklarını. Ötekiyle de, genç olanla da arkadaşlıkları henüz çiçeği açmamış tomurcuk gibiymiş, nere-den bilsin o çiçeğin açınca Ağu olup kendini zehirleyeceğini?
Ötekinin umurunda olmamış, kahvesini içiyor, sohbetini ediyor, çikolata kaplı iştah açan pastasını yiyor, bir de ödeme yapmaktan kurtulursa değmeyin keyfine.
***
Genç olan kadın bir gün beyazı seven kadının evine gelmiş, öyle üzgün görünüyormuş ki; beyazı seven kadın anne şefkatiyle kucaklamış, bir derdin mi var, aileni mi özlüyorsun? Aslında haklısın daha yeni evli sayılırsın. Üzülme her şey düzelir diyerek teselliye çalışmış, fakat genç olanın sıkıntısı daha fazla artmış ve nihayet hayatı boyunca taşıdığı bu ağır yükü daha fazla taşımamaya karar vermiş. Beyazı seven kadın, genç olanın anlattıkları karşısında hayretler içinde kalakalmış. Genç olan hem ağlıyor hem anlatıyormuş.
“Amcamın çalıştığı köye gezmeye gitmiştim. Arkadaşımla tarlalarda oyun oynarken daha önceden tanıdığım seksen yaşlarında bir dede gelin sizi elma bahçesine götüreyim. Elma toplayalım dedi. Bizde çocuğuz işte peşine düştük ve elma bahçesine gittik. Kimseler yoktu. Elma toplayıp yemeye başladık. Bir sepet elma topladık. Bahçenin biraz uzağında bir kulübe vardı. Dede, sen elma toplamaya devam et. Biz arkadaşınla sepetteki elmaları kulübeye boşaltıp gelelim dedi. Arkadaşımla birlikte gittiler. Ben elmaları toplamaya başladım. Gelmediler. Ben de kulübeye gittim. Kulübeye yaklaşınca arkadaşımın bağırdığını duydum. Koşarak içeri girdim. Dede arkadaşımın üstündeydi. Arkadaşım sürekli bağırıyordu. Dede arkadaşımın üstünden kalktı. Çok korkmuştum arkadaşım kaçmaya başladı. Bende arkasından koşmaya başladım. Dede benim saçımdan yakaladı… Diye anlatırken birden susmuş ve ellerini yüzüne kapayarak hıçkırarak ağlamaya başlamıştı. Beyazı seven kadın çok üzüldü. Ne diyeceğini bilemeden gözleri dolu, dolu bakakaldı. Genç olan anlatırken yaşadığı o anları yeniden yaşıyordu. Sarıldılar…
Genç olan artık daha rahattı sanki içinde taşıdığı zehri anlatarak bo-şaltmıştı. Beyazı seven kadın genç olanı kucakladı ve anne sıcaklığı ile saçlarını okşadı, okşadı.
Beyazı seven kadın genç olanın yüzünü avuçlarının arasına alarak bu senin bir suçun değil, kendini sakın kendini suçlama. Sana bu konuda ne ka-dar yardımcı olabilirim bilemiyorum. Bir psikiyatriye gitmek istersen götürürüm. Sakın seni başımdan atıyorum diye düşünmeyesin tamam mı? Diye şefkatle gülümsemeye çalıştı. İçinden “tanrım bu ne? Kız kardeşini bile, Allah muhafaza taciz edenler, kızlarına bile cinsel istismarda bulunanlar. Tanrım dedeler? Bunlar nasıl insan” diye geçirirken, yarı sesli yarı içinden genç olan abla ben elma yiyemiyorum biliyor musun derken gözyaşları sel olmuştu. İşte beyazı seven kadın genç olanı o günden sonra kızı kabul etti. Her zaman, her konuda yanında oldu, psikiyatriye gittiler. Beyazı seven kadının gönlü daha rahattı artık. Genç olanın ruhunun bundan sonra daha huzurlu olacağını bundan sonra kendini suçlamayacağını ve elmanın da bir suçu olmayacağını anlayabilecek ve elma yiyebilecekti belki.
***
Üç ayrı bakış, üç ayrı yaş, üç ayrı yaşam üç ayrı kadın, üç ayrı yoldan çıkarak aynı kahvede buluştular. İki ayrı kişi, iki ayrı dudak aynı anda, dumanı tüten iki ayrı fincandan, köpüğü taşan kahvelerini, zevkle yudumladılar. Beyazı seven kadın için kahve çok özeldi. Zevkle yudumlayamadı. Her yudumda üzerinde hissettiği sorumluluk duygusunun tadı ile kahvenin her zaman ki verdiği o keyfi hissedemedi. Aldığı sorumluluk ona birden ağır geldi. Sorumluluk değildi elbet ağır gelen telefonun tellerinde asılı kalan yalandı.
Öteki sessizliği bozdu acıkmadık mı kızlar. Kahve midemi kazıdı. Aç karnına kahve içtik. Kalkın şurada benim bildiğim güzel bir mekân var. Her akşamda canlı fasıl yapıyorlar hadi kalkın diye tekrarladı. Fırsatı değerlendirmeyi iyi bilirdi öteki. Kendini ele verene kadar gemisini yürütecekti. Ve hep Öteki olarak kalacaktı beyazı seven kadının gözünde, yüreğinde.
Genç olan hadi abla gidelim ne olur diye beyazı seven kadına fısıldadı. Beyazı seven kadın hadi o zaman gidelim fakat erken kalkacağız. Eşine evde olduğumuzu söyledin. Oradan bize gideceğiz ve eşine ablamla biraz dışarı çıktık şimdi evdeyiz diye bilgilendireceksin anlaştık mı dedi. Tamam, tamam diye genç olan ayağa kalktı.
Girdikleri mekân çok büyük olmayan on, on beş masalı ve oldukça ka-labalık bir akşama hazırlık yapıyordu. Bir kaç masanın birleştirildiği ve bir kutla-ma yapmak için bir araya gelen gurup ta kapıdan içeri girmiş ve yerlerini al-mıştı. Fasıl var denmişti. Fasıl dedikleri bir ud ve kemandan oluşan iki sazdan ibaretti. Fasıl değildi. Sazlar çaldıkları şarkıları seslendiriyor, istek şarkıları okuyorlardı. Üç ayrı kadın aynı masada yerlerini almışlardı. Garson ne içileceğini sorduğunda öteki hemen tüm siparişleri en donanımlı bir şekilde sıralamaya başlamıştı. Servis yapılmış müzik eşliğinde masaya sunulanlar yenilip içilmeye başlamıştı. Genç olan ve öteki keyifle yerken, su gibi de içiyorlardı. Beyazı seven kadın bir kadeh yemeğin yanında aldığı içkiyi yavaş, yavaş yudumluyordu. İşin bir başka boyutu ise genç olanın eşine beyazı seven kadınla evde oldukları yalanını söylemesiydi. Beyazı seven kadın genç olanın kulağına eğilerek, yavrum lütfen yeter artık içme çok içiyorsun. Bak ben eşimin olmadığı yerde içki içmem aslında. İçki bu şişede durduğu gibi durmaz. Kim eyleyecek seni lütfen yeter diye tatlı sert ikaz etti. Öteki ise telefonda konuşuyor ve telefonun diğer ucundakini ısrarla çağırıyordu. Beyazı seven kadına Samet çok iyi dostumdur. Kendi şair bugünlerde bunalıma girdi sıkıntıları var da. Samet’le konuşuyordum birazdan burada olur dedi. Beyazı seven kadın aslında hoşlanmamıştı bununla birlikte belli etmedi sadece vakit geç oldu biraz sonra kalkmamız gerekiyor. Siz arkadaşınızla devam edersiniz. Biz kalkarız. Kusura bakma lütfen dedi. Genç olan bende kalırım beni sonra eve bırakırlar diye programını yapıvermişti. Beyazı seven kadın hayır olmaz öyle şey birlikte kalkar bize gideriz. Eşine bende olduğunu söyledin tatlım sen yetişkin birisin elbet. Ben sana karışmak istemem fakat sorumluluğunu benim üstüme sen yıktın o zaman iş değişti.
***
Ötekinin arkadaşı Samet merhabalar diyerek genç olanın karşısına oturdu. Öteki tanıştırdı. Beyazı seven kadın çok memnun oldum Samet Bey fakat bizde tam kalkmak üzereydik derken, genç olan sen kalk ben kalkmıyorum diye diretti. Beyazı seven kadın yine kulağına eğilerek bak eşini ara durumu anlat. Ondan sonra bırakır giderim. Onun için hadi kalk gidelim. Bu yaptığın diretmeler çocukça fakat ben annen değilim. Ona göre davran dedi.
Samet niye baskı yapıyorsunuz kıza anlamadım. Mademki kalmak istiyor niye zorluyorsunuz diye beyazı seven kadına sitemkâr bir ses tonuyla müdahale etti. Öteki tamam hadi hep birlikte kalkalım diye araya girdi. Ve kalktılar. Hesabı ödeyen beyazı seven kadın en arkada diğerleri önde lokantadan çıkıp yürümeye başladılar. Genç olan sarhoşluğun verdiği keyifle çantasından çıkardığı tek tük yazdığı şiirleri Samet’e en kadınsı haliyle okumaya başladı. Öteki ve beyazı seven kadın arkada genç olan ve Samet kırk yıllık arkadaş gibi hatta arkadaşlığın ötesinde bir yakınlıkla eğlenerek, gülerek, önden gidiyorlardı. Beyazı seven kadın bir ara Samet’in mi yoksa genç olanın mı başlattığını anlayamadı bununla birlikte birbirlerine kur yaptıklarının farkına varınca iyice gerildi. Bu arada taksi durağına gelmişlerdi. Genç olanın yanına yaklaşarak hadi biz ayrılıp taksiye binelim dedi. Öteki, ya kızın canı eğlenmek istiyor. Yeni akşam oldu nereye istiyorsan gidelim demesiyle birlikte taksiye doluşuverdiler beyazı seven kadına da hadi atla canım geç kalmayız diye seslendi öteki. Beyazı seven kadın bir an düşündü ve genç kadını bu durumda yalnız bırakmam doğru olmaz diye düşünerek oda arabanın arkasında ötekinin yanına sıkışıverdi. İçinden haydi hayırlısı bakalım diye geçirdi. Samet şoförün yanındaki koltuktan kızıl semtine dedi.
Taksiden eğlence yerlerinin önünde indiler. Yine Samet önde yanında genç olan konuşa şakalaşa mekâna girdiler arkadan da öteki ve beyazı se-ven kadın karanlığın içine daldılar. Aşırı gürültüyle bir türkü kulaklarından beyinlerine balyozla vuruyorlarmışçasına yayılmaya başladı. Bir garson yanlarına yaklaşarak sanki sesi yokta, dudak hareketiyle anlatmaya çalışıyor gibi hoş geldiniz efendim buyurun dedi kimse sesini duymamıştı bununla birlikte garsonun ne söylediğini hepsi anlamıştı. Göründüğü kadar burası bir türkü bardı. Henüz saatin erken olması nedeniyle müşteri sayısı on ya da on beş kadar ancaydı. Garsonun gösterdiği locaya benzeyen yere önce genç olan yanına Samet yerleşiverdi. Öteki ve beyazı seven kadında karşılarına oturdu.
Beyazı seven kadının gözleri aynı, bir hapis hanenin bahçesini aralıklarla aydınlatan far gibi etrafı tarıyor. Sanki karanlığa inat beyazın ışığını yansıtma-ya çalışıyordu. Garsonun gürültüyü bastırmak istercesine ne alırsınız diye bağı-ran sesiyle taramaya son vererek yeterince yedik içtik ben sadece su istiyorum dedi. Samet olur mu efendim diyerek garsona getir işte bir meyve tabağı, çerez bir de küçük olsun diye siparişi vermesiyle birlikte masa donatılıverdi. Beyazı seven kadın çok rahatsızdı oysa genç olan belki de kim bilir hayatının en kara günü olacak gecede türkü barın keyfini çıkarmaya çalışıyordu. Bardaklar doldu, boşaldı. Öteki ve Beyazı seven kadın bardağa dokunmadı. Hâlbuki öteki, dolu bardağa dayanamazdı. Nedense dokunmadı. Genç olan ve Samet kafa kafaya vermiş ve fısıltılarla birbirlerine şiir okumaya başlamışlardı. Görüntünün rengi griydi.
Öteki, beyazı seven kadının kulağına eğilerek masanın altına bir bak et-rafa bakacağına bu durumda bize gitmek düşer gibi geldi bana diye fısıldadı. Beyazı seven kadın ötekinin işaret ettiği yere baktığında sanki beyninde bir bomba patladı. Genç olan bacağının birini hafifçe havaya kaldırmış, dizi Samet’in dizinde sağ eli de Samet’in sol elinde kenetlenmiş dünyanın bütün şiirlerini dudaklarının içinde dişleriyle eziyorlardı. Beyazı seven kadın da şairdi. Bütün şiirler kirleniyor gibi geldi ona. Genç olan içkiden mi yoksa hep böylemiydi anlayamamıştı. Ve şimdiye kadar kimseyi bu kadar çirkin bir şuh haliyle gözlememişti. Genç olana hemen bir mesaj attı. “kendine gel ve kalk lavaboya gidelim ve artık kalkalım” yazdı. Genç olan mesajı okudu ve aleni bağırırcasına ne var ki sen ne karışıyorsun bana diye beyazı seven kadını tersledi. İşte o an olanlar oldu. Beyazı seven kadın nerdeyse ağzı köpürürcesine hemen kalk lavaboya düş önüme diye dişlerinin arasından hayatında ilk defa böğürdü. Genç olan kadın bu durumdan her ne düşündüyse etkilenmişti, hemen ayağa kalkarak bir yandan da oflayarak beyazı seven kadınla birlikte lavaboya girdi. Beyazı seven kadın genç olanı kucakladı ve çeşmeyi açarak yüzünü zorla soğuk suyla yıkadı kâğıt mendille bir güzel kuruladı. Bak bana kızım sen ne yapıyorsun kendine gel. Sen hep böyle misin bu ne rezillik hayatında ilk defa gördüğün adamla üstelikte yeni evlisin bu ne hal böyle diye veryansın etti. Genç olan ne yaptım ya Samet benim elimi tuttu ben ne yapabilirim. O benimle ilgilendi. O zaman niye o adamı çağırdınız diye avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı. Artık beyazı seven kadının sabrı taşmıştı. Elini havaya kaldırdı ve bak kızım şimdi sana okkalı bir tokat atarım yetmezmiş gibi bir de duvardan yersin. Diye daha baskın çıkınca genç olan şaşırdı belli ki hiç beklemiyordu. Beyazı seven kadın bak şimdi sesini çıkarmadan şuradan çıkacağız çantalarımızı alıp burayı da bunları da terk edeceğiz. Bu gün benimlesin ve benimle geleceksin ondan sonra da hayatında ben olmayacağım ne halin varsa görürsün. İstediğin gibi yaşarsın fakat bugün benim yanımda değil diye kelimeleri çiğner gibi eze, eze konuştu. Ve genç olanın kolundan tutarak, lavabodan çıktılar. Sanki herkes kendilerine bakıyordu. Ya da iki, ayrı bakışlı kadınlara öyle gelmişti. Masaya vardıklarında öteki ve Samet’in huzursuzlukları yüzlerinden okunuyordu. Beyazı seven kadın çantasını alarak arkadaşlar biz gidiyoruz. Dedi ve genç olanın çantasını da alarak kolundan tuttu ve hadi dedi. Samet yerinden kalkarak ya bir dakika yanlış anladınız durun bizde geliyoruz diyerek öteki ile birlikte hep beraber çıktılar.
Üç ayrı kadın, üç ayrı hayat, üç ayrı bakış aynı yerde ayrı yaşamlar için-den gelerek aynı yerde buluşmuşlardı. Aynı yerde, ayrı tellerden çalıyorlardı. Öteki beyazı seven kadına yaklaşarak alan memnun satan memnun ben sana bunları bırakıp gidelim demedim mi kadının neler yaptığını görmedin mi niye hala anası gibi çekiştiriyorsun. Ne karışıyorsun ki sen diye sanki beyazı seven kadının çamura basmak isteyen genç bir kadına bastığın yere dikkat et çamur var diye uyarmak kabahat gibi beyazı seven kadına yükleniyordu. Beyazı seven kadın bu ne demek yahu hayatımızda ilk defa gördüğümüz senin arkadaşın olması sebebiyle istem dışı bir araya geldiğim babası yaşında ki adamın ve kızı yaşında ki kadının da sanki hazırda bekliyormuş gibi üstüne atlamasına seyirci kalmamı mı istiyordun. Üstelik bırakıp gideceğim. Yahu belli ki bu kadıncağızın aklı başında değil adam kendisine her hangi bir yaklaşımda bulunsa bile tavrını koyabilirdi. Bana bir mesaj çekse anında kalkıp gidebilirdik. Bir de senin arkadaşım dediğin insan bizim masamızda yanımızda nasıl böyle davranma cesaretini gösteriyor yapma lütfen bu kadar bencil ve duyarsız olmak niye benimle geldi benimle gidecek. Diye son noktayı koyarak hala Samet’in yanından ayrılmadan beraber yürüyen genç kadına seslendi. Bekle beni beraber gideceğiz. Samet dönerek affedersiniz ama size ne oluyor kocaman kadın ne yapacağının iznini sizden mi alacak. Beyazı seven kadın içinden tanrım bu günü yaşamak için ne suç işledim acaba diye kendine sinirleniyordu. İnsanları tanımak çok zor Samet Bey diye cevap verdi beyazı seven kadın kusura bakmayın fakat siz ne yaptığınızın farkında mısınız? Siz bizi ne zannettiniz. Her merhaba dediğiniz kadınlara böyle mi yaklaşırsınız siz. Üstelik kızınız yaşında diye sözüne devam edecekti ki genç olan kadın beyazı seven kadına kaldırım taşlarını bile yerinden sökecek derecede sende beni babam gibi o…pu yerine koyma diye bağırmaya başladı. Beyazı seven kadın sanki taştan bir heykelmiş de kaldırımın ortasına çimentoyla yamamışlar gibi elini ağzına kapatıp aman ya rabbim bu ne rezalet. Derken şoka giriverdi.
***
Üç ayrı bakış, üç ayrı yaş, üç ayrı yaşam üç ayrı kadın, üç ayrı yoldan çıkarak aynı kahvede buluşurlar. Üç ayrı kişi, üç ayrı dudak aynı anda, dumanı tüten üç ayrı fincandan, köpüğü taşan kahvelerini, zevkle yudumlarlar. Ve beyazı seven kadının boğazında kalır, kahvenin köpükleri
***
Beyazı seven kadın uykudan uyanır gibi kendine geldiğinde yanından yöresinden gelip geçenlerin kendine garip bakışlarını fark eder. İki kadın ve bir adam ilerlemiş taksi durağına yaklaşmıştır. Beyazı seven kadın kendini topla-maya çalışarak hızlı adımlarla yetişir. İçinden son bir şans vermeliyim diyerek genç kadına yaklaşır ve kızım gibi sakınmak istedim seni yarın uyandığında hatırlamak istemeyeceğin, kendinden utanacağın şeyleri yapmanı engellemek istedim. Niyetim sana kötü bir yakıştırma yapmak değildi. Hadi kalk eve gidelim. Her şeyi unutalım bir hatadır oldu ben unuttum hadi diye şefkatle saçını okşamak istediğinde hayatının ikinci şokunu yaşayacağından habersiz fakat artık tükenmiş bir haldeyken genç kadın kendini yerlere atarak peki ben babamın öz babamın beni o……pu yerine koyuşunu nasıl unutacağım abla diye ağlıyor, bağırıyor ağlamıyor sanki böğürüyordu. Ne yapsalar sakinleştiremiyorlardı. Öteki Beyazı seven kadının koluna girdi ve hadi gidelim Samet ilgilenir sakinleşince evine götürür dedi. Beyazı seven kadın tükenmiş bir durumda hem ağlıyor hem de bakın Samet Bey size emanet ediyorum kılına helal gelmeyeceğini umuyorum yoksa beni karşınızda bulursunuz diyerek ötekinin kolunda taksiye bindi. Samet beyazı seven kadına ben bu kadar ağır bir sarsıntı geçirmiş bir insana zarar verecek bir şey yapabilir miyim? Kendi kızım gibi bana emanet söz dedi. Taksiye binen beyazı seven kadının kulağında yankılanan “beni babam gibi o…pu yerine koyma”! kalmıştı.
Üç ayrı bakış, üç ayrı yaş, üç ayrı yaşam, üç ayrı kadın, üç ayrı yoldan çıkarak aynı kahvede buluşurlar. Üç ayrı kişi, üç ayrı dudak aynı anda, dumanı tüten üç ayrı fincandan, köpüğü taşan kahvelerini, zevkle yudumlarlar. Ve beyazı seven kadının boğazında kalır köpüğü taşan kahve.

***

Ötekiyle de, genç olanla da arkadaşlıkları henüz çiçeği açmamış to-murcuk gibiymiş. O geceyi hiç unutmamış beyazı seven kadın. O gece gör-dükleri, yaşadıkları değil de o en son duyduğu babanın evladına bıraktığı mi-ras! Ağu olup zehirlemiş ruhunu…
*********************************************************************

2009-06-02T15:00:00.000-07:00

Bugün bilmem hangi yılın, kaçıncı ayının, kaçıncı günü; günler, dünleri bu güne bağlayan, bugünleri de yarınlara bağlayan günler. Günaydın diyerek güne güzel bir başlangıç yapmak ne hoştur değil mi ?
Günler hep vardı ve hep var olacak sonsuzluğa değin, yalnızca bu günlerin oyuncuları değişecek. Heyecanlı bir romanı okurken, sayfaların tek, tek çevrildiği gibi günler de çevrilerek bitecek elbet
İşte tam burada günler de bitecek; dedim ya, oysa biten günler mi, yitip giden anlar mı,? Otobüs durağında bir süreklilik mevcut gibi değil mi? Durak aynı durak, gün aynı gün, saat aynı saat belki de Değişen Yolcular değil mi? Aslında kimi biniyor kimi iniyor...
Günaydın deyince kimsenin günü aydın olmuyor elbette. Bunu, iyi günler iyi akşamlar diye örnekleyebiliriz. Oysa insanlar arasında paylaşımdır, bir günaydın. Tanımak da gerekmez aslında bu paylaşımı sağlayabilmek için. Canlı olması yeterli olmalıdır diye düşünürüm hep, bazı bazı. Canlı da olması gerekmez bana; günaydın kapı günaydın pencere ve diğerleri..
Günlerden birgün, benim için gün, tabiki geçmişte var olup da sonsuzluk da nadasa çekilenler için gelecek; doğacak olanlar içinse geçmiş mesela.
Sabahın serinliği yüzüme vururken, kapımın önünde yolun kenarlarını süpürerek sokağımızı güne hazırlayan gün ışımadan belkide görevinin başına geçmiş bir emekçiye, günaydın dedim; durdu baktı, gözleri şaşkındı. İnan ki günaydın deyip işini büyük bir titizlikle yapmaya devam etti. O emekçiyle tanışıklığımız yoktu. Yüzünü ilk defa görmüş, ilk defa günaydın diye seslenmiştim. Oysa ki bu günaydın aramızda bir tanışıklık yaratmıştı. Aslında yabancılık ne ki.?. geliyorsun ve gidiyorsun
Birgün, etlerin, kasların kemikten ayrılmak rahatlamak istiyor ya eskittiğin bedenden. İşte o zaman Otobüs durağında beklemeye başlıyor insan.
Gelenin nereye, gidenin nereye; olduğunu bilemediği yere doğru çıkıyor yolculuğa Eeeee, yabancılık niye?.içten bir gülüş, içten bir sevgiyle uzatacağın bir el, bir tatlı söz yerine..

2009-05-31T12:53:00.000-07:00

BEDENİM RUHUMA İHANET EDİYOR...

2009-05-31T12:43:00.002-07:00

Bedenim ruhuma dar geliyor bu günlerde
Her geçen gün biraz daha kızgın
Bedene tutsak ruhum.
Serçe parmağım sende mi
Yaşam dolu gönlüme
Acılarla dostluk ediyorsun
Ve
Beni terk edip gidiyorsun.
Olsun varsın alıştık ihanete.
Ah gözlerim daha seyredecek
Çok şey yok mu?
Ellerim mızraba hasret
Yazacakların yok muydu?
Hani hani nerde sözlerin
Ezgilerin
Acılarla yoğrulu
ihanete karasevdalı bedenim.
Daha çok vardı yolun sonuna
Doğmadan and içmiştik ya
iyi kötü ne varsa tanıyacaktık daha
Ya öğreneceklerimiz
Gezeceğimiz çiçek bahçelerimiz
Kırlarda keşfedeceklerimiz
Sevimiz, Sevdamız.
Ah bütün uzuvlarım
Gecelere tutsak uykusuz kaslarım
Sızlayan kemikleri m
Yarınsız bileklerim
Uçacaktık sonsuzlukların gölgesinde.
Kuş cıvıltıları dinlemeyecek miydik sessizce
Bedenim ruhuma ihanet ediyor gizlice
Gizlice, gizlice...

2009-05-31T12:43:00.001-07:00

2009-05-31T12:40:00.000-07:00

2009-05-31T12:36:00.000-07:00

2009-05-31T12:33:00.000-07:00

2009-05-31T12:31:00.000-07:00

2009-05-31T12:28:00.000-07:00

2009-05-31T11:43:00.000-07:00

2009-05-31T11:30:00.000-07:00

Aralık 2007

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GUZEL BASLASİN

2009-05-31T10:33:00.000-07:00

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GUZEL BASLASİN

2009-05-31T09:38:00.003-07:00

ŞAİR İLKAN SAN

2009-05-31T09:37:00.001-07:00

2009-05-31T07:00:00.000-07:00

Kendilerine güveni olmayan, yeterli olmadıklarının farkında olan insancıklar başka insanları ezmeye, kullanmaya çalışarak egolarını tatmin ederler. Yeterli insanlar benliklerinin bilincinde olur, kişilikleri gelişmiştir. Bu sebeple de insanların övgülerine pohpohlarına ya da kendilerine ayakçı tutmalarına ihtiyaçları yoktur.
Nasıl ki, azaları eksik olan insanların başkalarının desteğine ihtiyacı var ise, ki bu insanlar bu aza eksikliklerini, tercih ettikleri için değil, hepimizin her an başımıza gelebilecek ve kimsenin başına gelmesini istemediği nedenlerin sonucundan kaynaklanmıştır. Her olumsuzluğa rağmen sağlam bir ruhla yaşamı kucaklamaya o durumda bile yeterliliklerini tam tutma çabası içinde mücadelelerini onurla vermektedirler.
Ben merkezci insanlar da ise mümkün değildir. Kişilik bozukluğu olan insancıklar kendi istedikleri için bencillik yaparlar. Zira bu insanlar tembel, kolaycı, sahtekar, hak yeyici, saygısız, aslında dolaylı olarak da hırsız bir başka güce sırtlarını dayayarak ve de “köprüyü geçene kadar ayıya dayı diyeceksin” ata sözünü de fütursuzca dillerinden düşürmeden, menfaatlerini elde edene kadar yerlerde sürünürler. Ruhsal güç ya da karakter gücünden yoksun insanlardır bunlar her işini hiç bir emek sarf etmeden (müktesep haklarıymışçasına) yapma yoluna sapmış, ruhsal sapkın insancıklardır.
Bir başka ata sözümüz “alan memnun satan memnun” kime ne ? Dayı diyen memnun, dayı denilen memnun... birinin işi görülüyor, bir diğeri egosunu tatmin ediyor. O ata sözünün “ayı”yla başladığını da biliyorlar elbette. Şu sebeple ki o yollardan kendiside aynı atasözünü söyleyerek geçmişti hâlâ da geçiyor. (Basamak düzeni) Hiyerarşi sistemine göre, eğilir kalkılır, eğilir, kalkılır aynı alavere tulumbası yani emme basma tulumbası gibi. Niçin buna göz yumuluyor dersiniz hepinizin hep bir ağızdan ayı da onun için dediğini duyar gibiyim fakat ben ayıya hakaret olur diye düşünüyorum. Zira yeryüzünde hiç bir canlı, insan kadar hesaplı olamaz. Yine bu düzenin içinde hiç bir canlı yada cansız varlık, insan kadar aç, doyumsuz, olamaz. Hayvanlar alemini inceleyecek olursak doğanın içinde hayatının devamını sağlamak amacıyla sadece karnını doyuracak kadar acımasızlık yapabilir. Orada bir amaç vardır hayatının devamını sağlamak. Ya insan?...
Ayı oynatanın adı yine insan değil mi? o zavallı hayvan karşı koyabiliyor mu? Bir hayvanı oynatmanın, insanlığa nasıl bir faydası olabilir?
Hayvan deyince aklıma, ayıya da “ayı” hayvana da “hayvan” adını biz koymadık mı? diye geldi. Tabi kendimizi de “ademoğlu”, “insan” diye kendimiz adlandırmadık mı? Demek ki isimlerin bir önemi yok. Diyelim ki hayvanın adını insan koysaydık insanın adını da hayvan koysaydık. O zaman kızdıklarımıza “insan ne olacak” demez miydik. derdik tabi. Zira bu durum kendimizin dışındakileri aşağılamaya çalışarak kendimizi yüceltme güdüsünden başka bir şey değildir. Önemli olan o adın, içini ne ile doldurduğumuz değil midir?.
İnsanın ve hayvanın anlamsal karşılığında;
- “iki ayağı üzerinde dolaşan, sözle anlaşan, akıl ve düşünme yeteneği olan en gelişmiş canlı, insan ”,
- “duygu ve hareket yeteneği olan, içgüdüleriyle hareket eden canlı yaratık” da, hayvan olarak tarif edilir.
İki ayağı üzerinde dolaşmak, sözle anlaşmak, akıl, düşünme yeteneği ayrıca da bu yeteneğin gelişmesi gerekiyor denilmekteyse, o zaman, her insan dediğimizin;
- iki ayağının üzerinde yürümesi,( Bazı hayvanların da iki ayak üzerinde yürüdüklerini hepimiz bilmiyor muyuz?)
- sözle anlaşmak (kaç insanın söz ile anlaştığına, şahit olduğumuzu, kaç insanın da sözün dışında ki anlaşma yollarını (daha doğrusu anlaşamama desem daha doğru olur) seçtiğini kıyaslarsak kaçı insan, kaçı değil?
- akıl dersek günümüzdeki anlamına ( her ne şekilde olursa olsun, işini yürütme) değil de, ideal anlamına göre düşündüğümüz zaman kaç kişi bu konuda insan?
- “düşünme yeteneği ve bunu geliştirmek” Adına hayvan dediğimiz canlılara da sadece düşünme yeteneği yok diyebiliriz belki, yinede emin olmak zor elbette. Hayvanlarında kendi dillerince düşünmediklerini nereden bilebiliriz ki ?
Eğer insanoğlunu, diğer canlılardan yani hayvan olarak adlandırdıklarımızdan ayıran ve üstün kılan düşünebilmek ve daha zeki olmak ise öyleyse çağımızda niçin düşünmeyen nesil yetiştirilmeye çalışılıyor? Ayrıca, düşünenler niçin düşünce suçuyla yargılanıyor.? Peki nüfusumuzda düşünmeden yaşayan onca insan olarak adlandırdıklarımız hangi kategoriye giriyor?
Doğanın içinde (doğayı da bırakmadık ya) hayvanlar avlanarak hayatta kalma savaşı verirken, güçlü, güçsüzü yakalar ve hayatta kalır. Orada hayatta kalma savaşı vardır. Her yol denenir gizlice, sinsice, sessizce, önden, arkadan yani her yol serbesttir, denenir amaca ulaşılır. Sadece amaca. Amaç hayatta kalmaktır. Karnı doyduktan sonra yeniden acıkıncaya kadar doğada işini tamamlamış olarak dinlenmeye çekilir. Ya insan?
Sorarım şimdi kim daha hayvan? Ya da kim daha insan?
Farkı fark eden bir zahmet bana da söylesin...

2009-05-31T06:43:00.000-07:00

Oldum olası, doğruluk ve büyüklük kavramları kafamı karıştırmıştır. Buna kim ya da kimler karar vermiştir? Neticede bu kararları verenler toplu yaşamı bir denge içinde yürütme düşüncesi ile kendilerince o günün yaşam koşullarını dikkate alarak ortak tercihlerini doğru olarak kabul etmişlerdir fakat doğru olarak geçmişten günümüze gelen bazı doğruların, doğruluğunu sorgulamak gerekmez mi? Kimileri geçmişinden aktarılanlara rıza göstermiş, yaşamı, günün koşullarını, yeniden yapılandırmayı, düşünmeyerek sorgulamadan aktarılanlarla idare etmeyi tercih etmiş. Geçmişte Atalarımızın söylediği, bu güne gelen sözleri Atasözü olarak bugüne kadar taşımışlardır.
-“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” (benim zararıma değilse ne olursa olsun umurumda değil. Ayrıca yılan da yaşamış yaşamamış bana ne kardeşim !...)
-“Gemisini kurtaran kaptan” (işini sonuçlandırsın da hangi yoldan giderse gitsin!..Her yol mübah.)
-“Arap eli öpmekle dudak kararmaz”(hem Arabı aşağılarım hem de görülecek işim mi var öperim yani!...)
-“Her koyun kendi bacağından asılır”(bana ne senden karışmam neme lazım!...)
-“Üzümünü ye bağını sorma”(sormam ki gelsin de nerden gelirse gelsin!...)
vs. O kadar çok atasözümüz var ki yazmakla bitmez herhalde!...
Aslında bize benzemeyenlere galiba tahammülümüz olmuyor. Kendimizden başkasına yabancılaşmamız o sebepten olsa gerek. Hoş günümüzde bu zihniyetle büyümüş, bencillik, sahtekarlık, duyarsızlık, neme lazımcılık, vicdansızlık vs… mirasına konmuş kişilere akıllı, işini biliyor diyorlar da, kimin eli öpülesi, kiminki öpülmeyesi hususunda, kimin eli öpüldüğünde dudağın kararacağı konusunda bir fikir birliğine varmamış olacaklar ki bu konuya açıklık getirecek atasözü söylememişler. Önemli olan öpülmeli mi? Öpülmemeli mi? Yada hangi durumlarda öpülmeli? Hangi durumlarda öpülmemeli ? Ya da emek mi ? öpen mi ? yoksa patlıcan oturtma mı ? Bir de acaba üzümün bağını sorarsak, hepsini mi isteriz diye korkmuşlar da sorma demişler.
Sevgilinin eli gül gibi gelir aşık’a öpülür, koklanır. Ana eli kutsal, baba eli güven verir evlada hatta evlat eli en kıymetlisidir anaya, babaya. Güven olmazsa olmazıdır canlıların. Ağaçlar niçin sallanır ayazda? Rüzgara güvenmediği, verdiği korunma savaşından belli değil midir?...Güvenmeme duygusu korunma gereksiniminden gelir öyleyse. Kendi ölümlü olmazdan önce gelene, güven duyar canlılar önce gelenlerden öğrenirler yaşamla barışı, maalesef bir de savaşı. Almayı, vermeyi, sevmeyi, sevilmeyi, paylaşmayı, toplu yaşamanın kurallarını. Kuralları kimler, hangi deneyimlerden sonra, niçin konulmuşları sorgulamadan önce öğrenir, öğrenir insan. Kimi sorgular, aklı kâmil olduktan sonra kimi de sadece yaşar, yaşar, yaşar hiç değişmeden doğduğu anı yaşarcasına. İnsan olamadan da geldiği yere döner.Zira insan doğulmaz insan olunur. İnsanlık öğrenilir
Doğrular kime göre doğru, kime göre değil elbette yaşamın içinde savrulurken yaşananların sonuçlarından doğmuştur kurallar. Tüm canlılar karanlık çökene kadar, ertesi günün devamını sağlayabilmek için doğanın sunduğu o muhteşem ışıktan faydalandıktan sonra dinlenmeye çekilirler. Bu genel bir kuraldır. Oysa bu kural insanlığın bulduğu yalancı fer sayesinde, geceleri de yaşanır kılmıştır. Bu sebepledir ki çalışan veya bir çok geçerli ya da geçersiz sebeplerden dolayı geceyi yatakta geçirmeyenlerimizde doğal olarak çoğunluktadır.. Tüm canlılar sürü halinde yaşamlarını sürdürmek gereksinimini hissettikleri ve toplu yaşamı seçtikleri için hakları paylaşmak, haklara saygılı olmayı da beraberinde getirmiştir. İşte bu hakları paylaşabilmeyi, kim ne kadarını hak ediyor yine konulan kurallarla belirlenmiştir. Uygulamaya konulan bu kurallar, talimatlar yasalar elbette idealler üzerine hazırlanmış olabilir ya da doğru olarak kabul edilmiş değerler, ağızlarda da doğru olarak yerine oturur. Oturur mu gerçekten, yoksa oturacak bir yer bulamaz mı?
Her ne kadar ortak yaşamda hak, ahenkle dans edercesine geziniyor denilse de, oturakları ele geçirenler oturaklarını kaptırmamak için gemisini kurtaran kaptan, Arap eli öpmekle dudak kararmaz atasözlerini de kendileriyle birlikte oturağa oturturlar. Oturaklarını da kaptırmak istemezler tabii. Arap eli mi yoksa, Arap .ötü mü öperler de, öperler. .Güç peşindedirler. Güçlü ve güçsüz kuralları, toplumun eşit ve ahenkle yaşaması düzeni sağlamak amacıyla konulan kurallar bunlar yasa da olsalar, Güç kuralları hepsinden baskın çıkar. Değil mi ki Gemimizi süreceğiz ki kaptan olalım. Kuralları da yasaları da kılıfına uydururuz daha güçlü daha, daha güçlü olabilmek için de bizden daha güçlünün yanında yer alırız. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın Hani öğrendik ya. Öğrendik öğrenmesine de, gemimizi nasıl kurtaracağımızı…
Ya insanlığı ?

SANKİ TÜM DÜNYA CÜZZAMLI

2009-05-31T06:18:00.000-07:00

Gökyüzü birden karardı. Öğle güneşinin tepede olduğu ve dünyaya gülümsediği zamandı. Güneş mi tutulmuştu? Nice güneş tutulmaları görmüştü kadın, ölüme meydan okuduğu onca yıl. Sesler hep bir ağızdan yükselmeye başlamış, kimse neler olup olmadığının ayırımına varamamıştı. Güneş kayboldu, kayboldu güneş diye bağıranlar ve ağlayan bebeklerin, çocukların sesleri hiç bu kadar korkuya karışmamıştı. Acıkınca ağlayarak haber vermişlerdi annelerine. Altlarını kirletince temizlesinler diye feryat etmişler, yalnız kalınca sıkılmış, ana, baba kucağı istemişlerdi. Nazlanmış, istekleri yerine gelmeyince yerlerde debelenmişlerdi. Ta ki isteklerini yaptırana değin. Korkuşlardı da elbette. Böyle değil. Güneş kaybolmuştu. Kimse, hiç kimse, hiçbir şey göremez olmuştu. Ağıtlar gökyüzüne fersah, fersah yükselmiş, uzay boşluğunda kaybolmuştu. Nice sonra sesler kesildi. Yavaş, yavaş değil, güneşin kaybolduğu anda olduğu gibi birden kesildi. Ya da herkes öyle sandı. Belki de güneşin var olduğu zamanlarda görme zorluğu gerekmediği için görememişlerdi. Görmenin ne olduğunu unutmuşlardı beklide kim bilir? Geçmişte yaşananları ise masal sanmışlardı. Birdenbire kaybolan güneş, yavaş, yavaş gözleri kamaştıra, kamaştıra yeniden doğmaya başladı. Dünya gözlerini ovalıyor, kamaşan gözleriyle yeniden görmeye çabalıyordu. Tüm dünya yeniden görmeye başladı. Ne yazık ki her şey yaşlanmıştı. Anaların rahminde ki çocuklar, çoktan doğmuş, büyümüş ve yaşlanmışlardı. Çocuklar, gençler yok olmuşlardı. Her şey, herkes yaşlanmış çoğu da yok olmuşlardı. Sanki tüm dünya cüzzam hastalığına yakalanmış yerlerde sürünen yaşlılar bakıma muhtaçtı bakabilecek kimse kalmamıştı. Birden olmuştu bütün bunlar. Göremedikleri anda olmuştu. Görememenin cezasıydı dünyaya. Gözleri vardı görememişlerdi. Kulakları vardı duyamamışlardı. Ve güneşi kaybetmişlerdi. Belki kısa bir zaman kaybolmuş, yeniden doğmuştu. İşte her şey kısa zamanda olmuştu. Tüm bebeklerin, çocukların, gençlerin kayboluşundan sorumlu olanların gözleri vardı görememişlerdi.

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GUZEL BASLASİN

2009-05-31T03:41:00.000-07:00

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GUZEL BASLASİN

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GÜZEL BAŞLASIN

2009-05-30T08:21:00.001-07:00

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GUZEL BASLASİN

2009-05-30T05:46:00.000-07:00

SİİRDEN BESTEYE HAYAT GUZEL BASLASİN

kelimelerin sihrinden besteye yolculuk...

2009-05-30T05:24:00.000-07:00

MEVKİ GÖMLEĞİ

Mevki gömleğine güvenme, kanma
Hoyratça çıkarıp, soyarlar bir gün
Kirlenen gömleğin yıkarlar sanma
Gömleksiz ortada koyarlar bir gün.

Gerçek dostlarına yüzün çevirme
Kıymet bilenleri yere devirme
Gömleğine güvenerek gerinme
Tutunacak bir dal ararsın bir gün.

Bu gömlek üstünde ebedi sanma
Önünde eğilenlerden de haz alma
Yalakalardan da sakın feyz alma
Gömleksiz ortada donarsın bir gün.

Gün gelir eski bir dostu anarsın
Yalnızlığı dost yerine sararsın
Nafile geçmişine ağlar yanarsın
Tutunacak bir sal ararsın bir gün

Mevki ye tapanlar döner arkasın
Görmesin diye de diker yakasın
Yanına gidersen atar cakasın
Gömleksiz ortada oynarsın bir gün.

Farah derki söyleyecek sözüm çok
Yok, vallahi gömleğinde gözüm yok
Bende şükür, itibar ve izzet çok
Sen gömleksiz üşün diye korkarım.
Geleceğin düşün diye coşarım.

GÜNÜN SÖNDÜĞÜ YERDE

Günün solduğu yerde
Karşımda duruyordu
Bahar geçti yaz geçti
Nerde kaldın diyordu
Hasretle bakıyordu
Hüzünlüydü gözleri
Duruşu yakıyordu
Düş değildi közleri

Dudakları yanakta
Islak bir iz bıraktı
Yüreğim duracaktı
Tende bir giz bıraktı
Umutlarla yoğrulu
Duygulardan utandım
Ayrılık acısını
Kirpiğimde sakladım

Günün söndüğü yerde
Karşımda duruyordu
Gözleri gözlerime
Çok özledim diyordu
Hasretle şakıyordu
Hüzünlüydü dilleri
Gönül’e akıyordu
Düş değildi sözleri.

Elleri ellerimde
Bir sıcaklık yarattı
Yığılıp kalacaktım
Bir yanık ten bıraktı
Veda şarkısı dilde
Kızgın sahraya döndüm
Alevlenen gönlümü
Gözyaşımla söndürdüm

BİR RÜYA SANDIM

Bir rüya sandım dün sabaha karşı
Ağladım, dövündüm, gün bana karşı
Haykırdım nefesim yetmedi arşa
Düşmanın bombası kastetti cana
Üç yaşında şehit verdim vatana

Düş değil, gerçekmiş ciğerim yanan
Düşman değil katil toprağa koyan

Gözleri nadide inci tanesi
Saçları savrulan ipek haresi
Tatlıydı dilleri bülbül nağmesi
Doymadım yüzüne güldü Aleyna
Doymadım gözüne nurdu Aleyna

Düş değil, gerçekmiş ciğerim yanan
Düşman değil katil toprağa koyan

Bu defa savrulan saçın değildi
Gözlerin karaydı inci değildi
Ellerin avcumda canlı değildi
Katiller sinsice vurdu Aleyna
Doymadım eline bebek Aleyna

Düş değil, gerçekmiş ciğerim yanan
Düşman değil katil toprağa koyan

Gözleri nadide inci tanesi
Saçları savrulan ipek haresi
Tatlıydı dilleri bülbül nağmesi
Doymadım yüzüne güldü Aleyna
Doymadım gözüne nurdu Aleyna

Düş değil, gerçekmiş ciğerim yanan
Düşman değil katil toprağa koyan

BADISABA

Özlemlerim yüreğimde demlendi
Şiirlerde şarkılarda söylendi
Deli gönül yosmalarla eylendi
Badısaba yüze vurdu neyleyim.

İki yolun arasında düş oldum
Nağme çalmaz, kırık saza eş oldum
Sonbahar da geldi geçti kış oldum
Badısaba yüze vurdu neyleyim.

Özlemlerim şaha kalktı dinlendi
Ay buluta, güneş dağa gizlendi
Deli gönül, ayrılıkla sözlendi
Badısaba göze vurdu neyleyim.

DUR DEMEK LAZIM

Bir yerlerden ses geliyor
Çatlak, boğuk ve kasvetli
Dur demek lazım diyor,
Dur demek lazım.

Mahzun, gamlı ve yürek ezici
Yazık diyor memleketimize,
Memleketimize.
Kimseler duymuyor.

Bir yerlerden ses geliyor
Kızgın, şaşkın ve perişan,
Haykırmak lazım diyor,
Haykırmak lazım.
Kimseler ses vermiyor.

Güneş açıyor, kar yağıyor
Karları, rüzgâr savuruyor.
Bir şeyler lazım diyor,
Bir şeyler lazım.

İNSANINI KAYBEDEN ÜLKE

Bu bir masalmış
Ki orada bir varmış
Bir de yokmuş varmış.

Tüm Masallar gibi,
Göklerde kurdukları,
Tahtlarda padişahlar yaşarmış.

Masalmış ya, olurmuş.
İçinde en olmayacak olanlar yaşarmış.

Orada bir masal varmış uzakta
Eyvah! O masal insanlığın masalıymış.

Bir varmış bir yokmuş
Hem varmış hem yokmuş
Ne varmış ne yokmuş
Kim varmış kim yokmuş
Evvel zaman içinde
İnsanı olan ülkeler varmış.
İnsansız ülke yokmuş.

Bu bir masalmış
Ki orada bir varmış,

Gel olmuş git olmuş
Gelgit olmuş
Git gel olmuş
Masallar diyarının kapısı açılmış
Sonuna dek.
Ve yutuvermiş insanları
Sonsuza dek.

Masalmış ya, olurmuş.
İçinde en olmayacak, olacaklar yaşarmış.

Orda bir masal varmış uzakta
O masal bizim masalımızmış.
Su uyur masallar uyumazmış.

Kara bulutlar çoğalmış
Damlar, Kurumlar, kurumlarla bağlanmış
Meslekler balçıkla sıvanmış.
Güneş bir varmış bir yokmuş oluvermiş
Ağaçlar sararmış, solmuş,
Çağlayanlar kurumuş,
Pınarların suları çekilmiş,
Denizler bir var, bir de yok olmuş
Yağmurlar dinmiş.
Topraklar kavrulmuş.
Güneşini kaybeden ülke,
İnsanını da kaybetmiş.

Olur ya.

Ki orada bir varmış,
Bir de yokmuş varmış.

Fareler çıkmış kaybolan günün yüzüne,
Korkusuzca, gün yok,
Bir tek mum yakan kalmadı,
Çıkın meydan-e diyerek
Aklanmış, paklanmış,
Çıkmışlar,
Çıktıkça çoğalmış,
Çoğaldıkça çıkmışlar.

Toprakların altından
Balçıkların içinden
Lağım çukurlarından.

Ki orada bir masal varmış
Masalda bir varmış.
Ne yazık ki bir de yokmuş.

İnsanlar masal diyarında uykuya dalmış
Esvaplar, insansız kalakalmış.

Ve Kitaplardan harfler buharlaşmış,
Kaybolmuş bulutların karanlığında.

Kelimeler yalnız
Kifayetsiz darmadağın gökyüzüne savrulmuş
Kara kazanlar kaynamış fokur, fokur.

Notalarsa sessizlik diyarına sürgün,
Makamlar Öksüz kalmış.

Bir ülke, insanını
Arayamaya
Koyulmuş
Sessiz,
Çaresiz!

Bu bir masalmış
Ki orada bir varmış,
Bir de yokmuş varmış.
Güneşini kaybeden ülke,
İnsanlığını da kaybetmiş.
Masal ya olurmuş.

BİR SONBAHAR AKŞAMI

Ben seni bir sonbahar akşamı görmüştüm
Sen beni fark edince göz süzüp gülmüştün
Ben senin resmini gözlerime işleyip
İşte o gün, bugün hayalimle örmüştüm.

Yine geldi sonbahar, akşamlar ufukta
Bak güneş semada yıldızlarla uykuda
Akşam suskun ve ay ölgün, akşam hüzünlü
Birkaç yıldız suda saklanmışlar kuytuda
Ömür geldi geçti gönül aynı tutkuda.

ARTIK AŞK YOK

Artık aşk yok kalbim yorgun
Bu aralar izinliyim.
Bakma sakın gözlerime
Dinleniyor huzurluyum.

Kalbim kırık konuşamam
Yine sana inanamam
Bakma sakın gözlerime
Dinleniyor huzurluyum.

Eski şevk yok gönlüm durgun
Dönmem inan yeminliyim
Bakma sakın gözlerime
Dinleniyor huzurluyum.

GÖZLERMDE HÜZÜN VAR

Gözlerimde hüzün var
Gelip ah silebilsen
Çağırmıyorsun artık
Ne perişanım bilsen.

Hiç umut yok yarına
Gönül küskün bahtına
Ömrüm yetmez ahtıma
Ne perişanım bilsen.

Aynaya yaz ismimi
Unutturma sesini
Görseydim tek resmini
Ne perişanım bilsen.

Nevin Taşkesen&Ferah Çetin

DUR GİTME

Dur gitme dinle bir kez
Özde takat kalmadı
Gün doğdu çiy ağladı
Sende yürek yanmadı

Kıymetim bilmedin ya
Halimi görmedin ya
Çağırdım duymadın ya
Gecede çok ayaz var
Gündüzü karlı dağlar
Gelmedin üşüdüm yar.

Dur gitme kal bu akşam
Tende izin kalmadı
Gök sustu çöl ağladı
Toprak suya kanmadı.

KARLI DAĞ

Karlı dağa derdim yansam
Gözyaşını salıverir
Gözyaşının tuzu yaksa
Arşa çıkar yağıverir.

Mızrap elde sazlar küsmüş
Nağme dilde hazlar küsmüş
Boşa geçen yıllar küsmüş
Vuslata yol bulamadım.

Karlı dağda çiçek olsam
Yaprağımı sarıverir
Toprağına köküm salsam
Kucak açar alıverir.

AŞK VURGUNU

Aşk vurgunu tende izin
Var mı diye dönüp bakma
Kirpikte yaş gözde hüzün
Senden ne varsa bırakma.

Sorma sakın izlerimi
Anlatmaya dilim dönmez
Sararan papatyaların
Kuruyan mor zambakların
Kavrulan yaban kırların
Yağmur yağsa közü sönmez.

Aşk yorgunu kalpte gizin
Gurbet olsa bile yüzün
Rüzgâr diner, kış da geçer
Senden ne varsa bırakma.

AFFET

Uzak tutma beni senden
Bıktım yalnız gecelerden
Her sabah gülde şebnemden
Hüzün çöktü gülemedim.

Gözlerinde nem var neden?
Bakışın elemli neden?
Sözlerim olmalı neden.
Yoksa sitem eder miydin?

Üzdüysem affet, affet ah!
İncitmeyi istemedim.
Affet, affet, affet, affet,
Affet kırdım istemeden.

Bırak kırma kadehleri,
Ömür geçer mi gülmeden,
Ömür geçer mi sevmeden.

Tuzak kurdu yıllar bize
Ne olur gel diyemedim
Hicran oku Gülşenlerden
Değdi kalbe bilemedim.

BİR RÜYA GÖRDÜM

Bir rüya gördüm bilsen
Bülbül gül ve senle ben
Gökte yıldızlardan desen
Cennette bir köşkteydik.

Sevda şarkılarını
Ezberledik gizlice
Salıncakta sallandık
Gün doğdu üstümüze
Dudaktan kalbe giden
İz oldu gece bize.

Bir rüya ki orda sen
Yıldızlar indi gökten.
Sanki rüya değildi.
Masal ülkesindeydik.

SONBAHARIN HÜZNÜ

Sonbaharın hüznüdür
Çiseleyen yağmurlar
Bırak ıslansın saçlar
Tende kalsın damlalar.

Çal, çal, çal şarkımızı
Çal söyle aşkımızı
Mutluluk çağrımızı
Ey! Bahtımın yıldızı
Rüyalarımın kızı

Kışın sonu ilkbahar
İlkbaharda aşk coşar
Hangi ruh sende yanar
Benim yandığım kadar.

TERENENNİM TERENAM

Bakışı çok işveli
Gülüşü çiftetelli
Duruşu kıvrak belli
Terenennim terenam.

Saçlarını savurdu
Bir oynadı bir durdu
Yüreğimi kavurdu
Terenennim terenam

Sağa döndü oynadı
Sola döndü kaynadı
Oynamaya doymadı
Terenennim terenam.

GÖNLÜM BİTMEZ HÜZÜNLERDE

Gönlüm bitmez hüzünlerde
Başım önde gözüm yerde
Sözlerime kara perde
İnseydi de gitmeseydin.

Gözlerimde bitmeyen nem
Kirpiğimden düşer şebnem
Gece gündüz her vakit dem
İçer oldum gitmeseydin.

Hicran ateşiyle yansam
Kahve olsam da kavrulsam
Dil yarası kızgın kormuş
Lal olsam da gitmeseydin

Nağme çalmaz kırık sazım
Sensiz yazmış yazan yazım.
Kalmasa da tek bir sözün
Toprak olsam gitmeseydin.

İKİ ŞEHİR ARASI

İki şehrin arasında yoruldum
İçim yandı köy çeşmesinde durdum.
Gümüş tası soğuk suyla doldurdum
O ceylanı o an gördüm vuruldum.

Ellerinde kına gözler sürmeli
Bakışında edası var işveli
Saçı kumral ipek hare, görmeli
Kömür gözü canlar yakan, Dilruba.

İki şehrin arasında lal oldum.
İçim yandı soğuk suyla kavruldum.
İçtiğim su değil sanki şerbetti
O ceylanı o an gördüm vuruldum.

GÖNÜL DOSTU

Gönül dostu udu aldım elime
Acı, acı vurdum udun teline
Gurbet elde düştüm tabip eline
Olmaz olsun bu dert beni bitirdi
Düz yolları yamaçlarda yitirdi.

Kara kışın dolusuyla vuruldum
İlkbahara doğru koştum yoruldum
Ne yazık ki bir tabibe kul oldum
Olmaz olsun bu dert beni bitirdi
Düz yolları yamaçlarda yitirdi.

DÖNMEDİ YAR

O ağacın altında
Aşkımıza ağladım
Yıldızların şavkında
Ayrılıkla dağlandım.

Güneş doğsa ısıtmaz
Yağmur yağsa ıslatmaz
Lodos esse üşütmez
Ayrılık çekilmez
Yar nerde bilinmez.

İşte geldi sonbahar
Ayrılıklar can yakar
Gönüllerde hasret var
Gitti de dönmedi yar.

BAĞ KONAĞI

Safranbolu da bağda konak varmış
Konağın içinde havuzlu oda
Seniha raks edermiş havuz başında.

Konakta şen şakrak şarkı söylermiş
Elinde kasnağı nakış işlermiş
Zarafeti dillere destan kalmış,
Safranbolu da bağda konak varmış

Konağın içinde aynalı oda
Dört duvar pencere ve dantel perde.
Ki hala duruyor ilk günkü yerde.

Safranbolu da bağda konak varmış
Havuzuna pınarın suyu akarmış
İkramı izzet-i burada yaparmış
Konakta salınıp gerdan kırarmış.

Yaşanmış bir ömür masalsı sevda
Başı dik, bakışı mağrur Seniha
Konağın içinde bir de ocaklı oda
Seniha uyurmuş bey kucağında
Bağ konağında bir Seniha varmış.

Dört duvar pencere ve dantel perde
Ki hala duruyor yerli yerinde.

DOĞMADI GÜNEŞ

Gece gönlümü dağladı
Dilim geceye ağladı
Mızrap elde ud çağladı
Doğmadı güneş doğmadı.

Yine sabah olmadı can
Ömür çilem dolmadı can
Gayrı gücüm kalmadı can
Bahar geçti gelmedi can
Tenim küstü gülmedi can
Ay karanlık bilmedi can.

Gece gündüze uymadı
Derdim yüreğe sığmadı
Yürek sustu, göz ağladı
Doğmadı güneş doğmadı.

2009-05-30T04:06:00.000-07:00

2009-05-30T03:10:00.000-07:00